HORST EINFINGER °1935
'Ambiguïteit / Ambiguïté'
15-03-2014 > 28-04-2014
Wat de fotografie van Horst Einfinger betreft heb ik heb eerder en vaker de lof gezongen.
Bij het kijken naar kunst zitten stemming en/of setting soms dermate mee. Een criticus worstelt dan wel eens met het gevoel dat zijn woorden nog gedragen werden op een golf van euforie. Dat hij overdreven enthousiast is geweest. Niet zo bij deze Duitse Belg. Integendeel. Zelden zag ik zijn werk in optimale omstandigheden.
Hij is de man die me eens deed voelen aan een foto van de Noordzee. Bij nacht genomen. Ik dacht dat het om een schilderijtje ging. Dat tactiele!
Maar de fotograaf, die pas na zijn beroepscarrière, volop voor de fotografie heeft geopteerd, is van vele markten thuis. Hij verrast met concepten, kiest alleen voor kleur wanneer die een absolute meerwaarde biedt en ik heb het vermoeden dat hij in zijn drang naar eenvoud en perfectie gretig naar de abstractie neigt. Hiermee ook het best het mysterieuze voedt.
Einfingers grootste mysterie put hij uit eenvoud. Uit soberheid ook, uit leegte, stilte en het repetitieve. Maar eerst is er het vinden. De fotograaf heeft een bijzonder en alert oog. En feeling voor bijzondere locaties. Voor plaatsen waar hij meesterlijk kan spelen met licht en donker. Met geometrie, met het licht en de schaduwen die zich aandienen. Wachten en toeslaan.
Einfinger weet wat een "beeld" nodig heeft. Zijn fotografie laat genieten van eenvoud. Wat niet wil zeggen dat ze koel overkomt. Hij biedt ruimte en schoonheid. Ontvouwt een forum. Als kijker kan je zelf invullen. Zelf doet hij het niet. De wereld is vol genoeg. Ik voel het hem denken.

JOHAN DEBRUYNE, augustus 2013