Patricia Dopchie ° 1960
Het misterie van het Zijn.
Merkwaardig hoe Patricia Dopchie in de vlakken die ze schildert eigenlijk ruimte oproept, zonder evenwel te verwijzen naar de reëel waarneembare wereld.
Paradoxaal want ze geeft een eigen gezicht aan het Universum dat eigenlijk geen gezicht kan hebben. Schildertechnisch past zij de monochromie toe, maar zonder te verdwijnen in een plat mechanisch coloriet. Haar kleurvlakken zijn doorspekt met nuances, en het rood dat haar eigen is, somber en niet agressief, domineert de reeks die zij toont.
Het picturale is aan het woord, maar toch schildert zij het onzichtbare, het moeilijk voorstelbare, het niet aantoonbare, het tijdloze. Allemaal woorden die een mislukte poging van omschrijving zijn, maar dikwijls in de mond genomen worden door degenen die ze zelf verwerpen. Deze begrippen die niemand eigenlijk kan visualiseren komen aan de oppervlakte in de grootsheid, de power en de schoonheid van haar schilderkunst.
'Entre-Chien-et-Loup'
16·03·2013 > 29·04·2013
Le mystère d’être
La peinture de Patricia Dopchie n’est pas surface mais espace et de plus réfutant d’emblée toute référence au monde visible. Beau paradoxe dans la mesure où elle entend néanmoins se rendre visible et ainsi porter à la vue un univers qui pour être personnel n’en est pas moins universel.
En peinture, et pour se limiter à cela, il sera question d’une tendance monochromefuyant la monotonie de la couleur unique posée en aplat de manière mécanique : tout ici réside dans la nuance indéfinissable même si un certain rouge sombre, très en retrait de lui- même, domine l’ensemble de ce travail sériel.
Le pictural parle à la perception et pourtant c’est de l’invisible qu’il est ici question, de l’irreprésentable, de l’indicible, de l’intemporel, de ce que les mots sont incapables de formuler parce que ceux qui les manipulent au mieux savent que ceux-là n’existent pas, et ça, c’est toute la grandeur, le mystère, la puissance et la beauté de la peinture.
De cette peinture.